Alexander McQueen: biografia geniusza i tyrana [RECENZJA]

Dla jednych wrażliwy geniusz mody, dla innych bezwzględny tyran, którego nikt nie był w stanie ujarzmić. Andrew Wilson, autor biografii „Alexander McQueen. Krew pod skórą” narysował skomplikowany portret projektanta, który napędzany kreatywnością i wewnętrznymi demonami, tworzył modę, o której żywo dyskutujemy aż do dziś. Na koniec pozostawił nas z wnioskiem, który jest cały czas aktualny i może śmiało znaleźć swoje odzwierciedlenie we współczesnej branży mody.

Andrew Wilson stworzył obraz Alexandra McQueena dzięki wielu rozmowom przeprowadzonym z członkami rodziny, przyjaciółmi, współpracownikami, partnerami i kochankami projektanta. Ujawnił obraz człowieka bardzo pogmatwanego wewnętrznie, w którym spór toczyły dwie zupełnie odmienne osobowości: zamkniętego w sobie, niepewnego introwertyka oraz stałego bywalca londyńskich klubów, który nie unikał przypadkowego seksu, narkotyków oraz alkoholu. Ta wybuchowa mieszanka znalazła wreszcie ujście w pracy artystycznej. Kontrowersyjne, nowatorskie oraz często uznawane za obrazoburcze kolekcje, były jedynym możliwym środkiem wyrazu, jaki mógł pomóc McQueenowi znaleźć ukojenie dla cierpiącej duszy.

Już w pierwszych rozdziałach poznajemy go jako niepokornego chłopca z londyńskiego East Endu, wywodzącego się z niezamożnej rodziny robotniczej. Na uwagę zasługuje fakt, że był jednym z sześciorga rodzeństwa, który zdobył wyższe wykształcenie. Trudne, a wręcz traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa i okresu nastoletniego ukształtowały jego dalsze myślenie oraz pobudziły mechanizmy prowadzące do autodestrukcji. Prywatnie i zawodowo już nigdy nie zaznał spokoju. Wilson prowadzi nas przez czas przeznaczony na naukę krawiectwa, studia na Central Saint Martins, pierwsze pokazy mody oraz upragniony sukces zawodowy pod skrzydłami Givenchy. W tym czasie przez życie McQueena przewijali się prawdziwi przyjaciele, partnerzy, przypadkowi kochankowie, a także osoby usiłujące ogrzać się w jego coraz coraz mocniej świecącym blasku.

Autor zwraca szczególną uwagę na jego specyficzną relację McQueena z Isabellą Blow – bogatą arystokratką, która obrała sobie za cel wypromowanie Lee (tak nazywali go bliscy), a także zaprzyjaźnienie się z nim. Znajomość ta miała różne oblicza – od uwielbienia poprzez nienawiść. Wilson nakreśla też w swojej książce specyficzną więź projektanta z najstarszą siostrą Janet, która była jego ukochaną muzą oraz kobietą, o której myślał projektując każdą z kolekcji. Oprócz tego, pokazuje również silną relację z ukochaną mamą Joyce, która odeszła zaledwie dzień przed swoim synem. Prowadzi czytelnika przez późniejsze pasma sukcesów, zarówno odniesione na konto marki autorskiej, jak również dla domu mody Givenchy. Prezentuje zmiany jakie zaszły w zachowaniu McQueena, który wreszcie wyrywa się z biedy, osiągając stan nieograniczonego dostępu do bogactwa, blichtru oraz sławy. Ujawnia niszczące działanie kokainowego nałogu, nieumiejętności radzenia sobie z presją i stresem związanym z zawodem projektanta mody.

 

Dzięki tak przedstawionemu obrazowi, Alexander McQueen jawi nam się jako człowiek, który tak naprawdę nigdy do końca nie zaakceptował twardych reguł rządzących światem mody, bo zawsze lepiej odnajdywał się w brudnych pubach East Endu. Bardzo długo i mozolnie pracował na sukces oraz wejście do świata, który ostatecznie w pewien sposób przyczynił się do jego zagłady. Jego biografia to pozycja obowiązkowa dla wszystkich fanów jego talentu.

A. Wilson, „Alexander McQueen. Krew pod skórą”, wyd. SQN, 49,90 zł

ZobaczSchowaj komentarze

5 pytań do redaktorki SHOWstudio, Lou Stoppard

Jest jedną z najzdolniejszych dziennikarek mody młodego pokolenia. Na stałe współpracuje w SHOWstudio, a jej teksty regularnie ukazują się w magazynach takich jak brytyjski „GQ”, „Elle”, „AnOther”, oraz „The Financial Times”. Pracuje także jako kurator wystaw, a w 2017 roku światło dzienne ujrzy jej książka „Together”, którą opublikuje prestiżowe wydawnictwo Rizzoli. Będzie poświęcona najważniejszym współpracom w dziejach mody oraz duetom, które miały na nią największy wpływ. Tylko nam Lou Stoppard zdradza kulisy pracy dla SHOWstudio oraz tłumaczy dlaczego ekscytujemy się tak bardzo niektórymi markami.

Studiowałaś przez rok historię na uniwersytecie w Oksfordzie, potem po roku przeniosłaś się na Central Saint Martins, żeby nauczyć się pisania o modzie. Kiedy stwierdziłaś, że to jest coś czym chcesz się zajmować w przyszłości? Czy był jakiś szczególny moment?
Zawsze lubiłam wizję bycia dziennikarką, już zanim poszłam na uniwersytet. Podobało mi się czytanie magazynów modowych i fascynowali mnie ludzie związani z tą branżą, ale niekoniecznie same ubrania. Wydaje mi się, że cały ten świat i jego blichtr najbardziej mnie przyciągnęły. Już gdy zaczynałam studia historyczne, wiedziałam, że nie zostanę prawniczką ani menedżerką. Już w ich trakcie zdałam sobie sprawę, że bardziej zależy mi na pracy w miejscu, gdzie spotkam ludzi związanych z modą. Myślę, że to nie był jeden moment, który sprawił, że poszłam w tym kierunku, a raczej wynik pewnych przemyśleń. Wydaje mi się, że przyczyną zmiany studiów było pragnienie, aby poznawać jak najciekawszych ludzi i barwne osobowości, dlatego zaczęłam myśleć o modzie. Chciałabym także wyraźnie zaznaczyć, że nie pochodzę ze zbytnio kreatywnej rodziny, moja mama nigdy nie czytała “Vogue’a”. Ludziom bardzo często wydaje się wydaje, że to środowisko jest bardzo elitarne, ale w rzeczywistości jest bardzo otwarte. W modzie pracuje przecież tyle różnych osób. Pracując już jako redaktorka moda, zauważyłam, że to, co na początku interesowało mnie najbardziej, z czasem przestało być takie przyciągające. Obecnie już nie czuję się taka przytłoczona czy zaintrygowana tym światem jak kiedyś. Teraz bardziej interesuje mnie akademicka strona branży mody, ale jestem pewna, że na początku przyciągała mnie pewna ekscytacja związana z tym światem.

Przeprowadziłaś wiele wywiadów w osobistościami świata mody. Pamiętasz, który z nich był najtrudniejszy, czy sprawił ci najwięcej problemów?
Wszystkie były trudne w pewien sposób. Problematyczne bywają rozmowy z osobami, które zwykle nie wyrażają siebie za pomocą słów. Wywiady z innymi cenionymi przeze mnie dziennikarzami były proste, ponieważ byli to profesjonaliści, którzy wiedzieli na czym polega ta praca, co robimy, jakie są oczekiwania obu stron, bo  sami robili to milion razy. Jednak gdy rozmawiałam z fotografami, czułam pewną presję, aby nie zadawać im podchwytliwych pytań, bo oni zwykle nie chcą rozmawiać o swojej sztuce, ale ją robić i pokazywać. Tak naprawdę, nigdy nie zrobiłam żadnego bardzo trudnego wywiadu. Spotkałam natomiast różnych ludzi, którzy rozmawiali ze mną w swoim tempie, bez presji. Generalnie, wszyscy rozmówcy  byli naprawdę otwarci. Wydaje mi się, że możemy zawdzięczać to warunkom stworzonym przez SHOWstudio, ponieważ dajemy ludziom naprawdę dużo czasu na rozmowę. Nasze wywiady trwają nawet godzinę – zapraszani do nich goście zauważają, że traktujemy ich pracę poważnie, więc odwdzięczają się nam tym samym. Dzięki nam czują się szanowani.

Jesteś też kuratorką, na początku tego roku zorganizowałaś wystawą „Mad About the Boy”, która była poświęcona modzie męskiej i artystom takim jak Glen Luchford, J.W. Anderson, Kim Jones, Meadham Kirchhoff, Nick Knight, Nasir Mazhar, Gosha Rubchinskiy oraz Raf Simons. Co sądzisz o tym, że coraz częściej wracamy do pewnej nostalgii lat 90.? Czemu cofamy się właśnie do tej estetyki?
Może z braku poczucia bezpieczeństwa? Świat bardzo się zmienia, moda także. Jest ku temu milion powodów, zarówno politycznych, jak i czysto pragmatycznych. Dotyczy to szczególnie pokoleń, które dorastały w dobie Internetu. W ich przypadku to niekoniecznie jest nostalgia, ale prędzej odkrywanie czegoś co może nie jest dostępne online. Dla młodszego od nas pokolenia jest powrót do czegoś nowego, bez poczucia nostalgii. Natomiast ludziom, którzy już to przeżyli taki powrót może wydawać się nieco dziwny, szczególnie w innej odsłonie. Wydaje mi się, że oba te pokolenia jednak coś łączy. Wszyscy znowu pragniemy odkrywać bardziej namacalne rzeczy, zaczynamy je postrzegać jako coś bardzo cennego. Właśnie dlatego na Instagramie jest coraz więcej osób, które dzielą się starymi zdjęciami oraz sesjami z magazynów z wczesnych lat 90. czy 80. Pamiętajmy, że wszystkie subkultury i największe domy mody, istniały zanim pojawił się Internet, więc dla jednych jest to zupełnie nowe odkrycie, a dla innych powrót. To bardzo ciekawy fenomen.

Co sądzisz o przyszłości mody, szczególnie męskiej na przykładzie tego co robi Gosha Rubchinskiy oraz skejtowe marki takie jak Palace, które nagle zyskują masową popularność, czy gotyckie t-shirty, które noszą wszyscy? Czy uważasz, że obecnie bardziej cenimy sobie wyrazistą estetykę aniżeli styl życia oraz przekonania?
To, co dzieje się w modzie męskiej jest coraz bardziej ekscytujące. Gosha, Palace oraz Supreme stworzyli pewną wizję świata, która jest bardzo autentyczna, nawet momentami lekceważąca otoczenie. Wcześniej przez bardzo długi czas męscy konsumenci byli postrzegani jako tacy, którzy chcieli kupić pierwsze lepsze ubranie. Gosha, natomiast, stworzył obraz nowego męskiego konsumenta, który kupuje w taki sposób jak kobiety, które wybierały te marki, z którymi się identyfikują, a nawet czują się ich częścią. Moda jaką robi Gosha jest bardzo mądra, ale jest to jednocześnie zasługa otaczającej nas rzeczywistości. Należy dodać do tego jeszcze fakt, że obecnie mężczyźni nie muszą nosić garniturów do pracy. Projektanci wyczuwają trendy społeczne i odpowiadają na nie. Wiele marek high fashion nie do końca rozumie jak współcześni ludzie się ubierają, nie nadąża za nowymi zasadami oraz zwyczajnie tym, co wypada lub nie wypada założyć. Marki, które to pojęły, osiągają sukces.

Porozmawiajmy teraz o kobietach i ich prawach. Zauważyłam, że twój Instagram zawiera wiele wątków feministycznych. Jak uważasz, co współcześni dziennikarze mody mogą zrobić dla kobiet żyjących w krajach? Pytam, ponieważ w Polsce jest to bardzo gorący temat.
To jest bardzo trudne pytanie, ponieważ wydaje mi się, że wręcz powinniśmy używać naszych platform do rozmów na tematy, które są dla nas ważne. Jednocześnie może to być niebezpieczne, ponieważ niektóre magazyny i wielkie komercyjne marki wykorzystują zagadnienia związane z prawami kobiet, żeby potem „ładnie opakować” własne produkty i sprzedać je używając podobnego języka nawiązującego do wyzwolenia. To samo dotyczy marek beauty, a nawet sklepów internetowych. Dziennikarze naprawdę muszą być tego świadomi i sprawnie poruszać się w tematach społecznych, w przeciwnym wypadku, istnieje zagrożenie, że ich czytelnicy będą myśleli, że są wspaniałymi feministami, a w rzeczywistości jedyne co zrobią, to kupują t-shirty z hasłami. Osoby zawodowo zajmujące się pisaniem nigdy nie powinny dolewać oliwy do ognia. W SHOWstudio bardzo o to dbamy, od kiedy pamiętam było to nasze założenie. Zawsze angażujemy się w projekty, które są związane z postrzeganiem płci i seksualności. Bardzo się cieszę, że tak długo mogłam „dorastać” w takiej przestrzeni. Czasami moje poglądy i opinie różnią się od tych, które ma reszta zespołu, ale pewne jest to, że jesteśmy bardzo liberalnym miejscem. Musimy zawsze być w stosunku do siebie sprawiedliwi i potrafić powiedzieć „nie” pewnym artykułom, które są nieetyczne. Nigdy nie napisałam żadnego tekstu, który skłaniałby kobiety do kupowania konkretnych rzeczy lub mówił im, że będą wyglądać lepiej jeśli jakiś konkretny ciuch. Nigdy tego nie robiłam i nie zrobię. Praca dziennikarza to przede wszystkim branie odpowiedzialności za to, o czym piszemy, a także za to o czym nie napiszemy.


Z Lou Stoppard spotkaliśmy się w ramach 10. edycji Art & Fashion Forum powered by Grażyna Kulczyk.

 

Przeczytaj także:

SHOWstudio Nicka Knighta kuratorem 10. edycji Art & Fashion Forum

 

ZobaczSchowaj komentarze

"Dress for less" odc. 22.: dziewczęca Julia Wieniawa i zoom na paski [WIDEO]

ZARA

SPODNIE
139 ZŁ

ZARA

BUTY
139 ZŁ

ZARA

SPODNIE
99,90 ZŁ

ZARA

TOREBKA
239 ZŁ

H&M

TOP
39,90 ZŁ

H&M

KOLCZYKI
24,90 ZŁ
Modę tworzą ludzie. Jest to zjawisko społeczne, które dotyczy każdego w mniejszym lub większym stopniu. To rozpędzony mechanizm, napędzany energią stylistów, projektantów, modelek, bloggerów, trendsetterów. Odkrywamy tajemnice największych osobowości branży. W inspirujących wywiadach opowiadają o bodźcach, które stymulują ich do działania, o własnym stylu, o otaczającym ich środowisku. Rozmowy z osobowościami świata mody zawierają ciekawe prognostyki i poruszają zjawiska angażujące uwagę. Mówiąc o ludziach pragniemy pokazać nie tylko mainstream. Odważnie demonstrujemy stylizacje osób śledzących trendy i zachowujących własny, niepowtarzalny styl. Przekazujemy krótkie newsy oparte na fotografiach. Chętnie prezentujemy szyk prosto z ulic światowych stolic mody.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.